wtorek, 31 marca 2015

Polski Wzrok - portal, który czytam!







Podczas Polskiego Festiwalu w Bedford z Redakcją londyńskiego Nowego Czasu

Nazwa Polski Wzrok narodziła się w głowie Mateusza Augustyniaka, którego program radiowy prowadzony na falach Radia Bedford nosił bardzo podobną nazwę - Polski Wzrock. Mateusz podzielił się pomysłem założenia bloga o tematyce muzycznej ze swoim radiowym kolegą Kubą Mikołajczykiem. Jakub przeforsował pomysł, aby zamiast bloga powstał portal przekazujący nie tylko tematy muzyczne, lecz także wszystkie najważniejsze polskie wydarzenia kulturalne na Wyspach. Obecnie stworzony przez Kubę i Mateusza serwis gromadzi wokół siebie coraz więcej autorów i pasjonatów wielu dziedzin i talentów, a także jest wspierany przez coraz większe grono fanów i sympatyków, do których i ja się zaliczam. Dziś postanowiłem podsumować pierwszy okres działalności dzielnych chłopaków z Bedford i przedstawić wszystkich tych autorów, których artykuły rykoszetem z Polskiego Wzroku trafiły także na prowadzonego przeze mnie bloga Muzyczna Podróż. Trzymając kciuki i życząc Polskiemu Wzrokowi zawojowania internetowych gąszczy, zachęcam Czytelników Muzycznej Podróży do polubienia tego młodego, ale jakże prężnie działającego portalu, któremu przyświecają te same idee, jakimi kierowałem się kilka lat temu powołując do życia blog Muzyczna Podróż oraz radiową audycję Polisz Czart.

Z prawie całą ekipą Polskiego Wzroku podczas londyńskiego Dnia Kobiet z Buchem



Mateusz Augustyniak
Zwycięzca II edycji Jubileuszowego Konkursu Muzycznej Podróży
Konkurs Muzycznej Podróży wygrał dzięki ironicznemu, acz niezwykle wnikliwemu artykułowi, który można przeczytać tutaj.  Muzyka była z nim od zawsze. Po maturze trafił do Krakowa, gdzie znalazł pracę jako szklankowy w Tower Pub - mrocznej spelunie dla typów spod ciemnej gwiazdy. Jego jakże odpowiedzialna praca polegała na zbieraniu szklanek ze stolików i obserwowaniu kamery skierowanej na wejście do pubu, a wszystko to działo się w rytmach mocnych metalowych brzmień. Zabawił tam niedługo, ale wspomina to miejsce z wielkim rozrzewnieniem. Po kilku zawirowaniach wylądował w studenckim klubie Studio, gdzie spędził blisko cztery lata, awansując na stanowisko menadżera. Do Anglii - jak wielu innych - przyjechałem na kilka miesięcy, aby sobie dorobić i... został na stałe. Powrotu do Polski sobie nie wyobraża. Przedkłada - jak sam mówi - szarość aury nad szarością nastrojów. Obecnie pracuje w lokalnym Radio Betford, gdzie bez przeszkód naśmiewa się z wszystkiego, co go śmieszy. Mateusz wychodzi z założenia, że w obecnym świecie trzeba śmiać się z otaczającej nas pokracznej rzeczywistości, gdyż inaczej trzeba by się jej bać.

Gra także na gitarze w kapeli, z którą spodziewa się odnieść w niedalekiej przyszłości oszałamiający sukces, doskonale zdając sobie sprawę z beznadziejności owych zamierzeń. Codzienne osiem godzin w jego mało ambitnej pracy, wydaje mu się celem samym w sobie. Mateusz wraz z Kubą Mikołajczykiem prowadzi od niedawna portal muzyczny www.polskiwzrok.co.uk, który na razie dopiero się rozkręca, a plany z nim związane są ogromne. Dzięki Mateuszowi czuję wielką radość i sens organizowania cyklicznych konkursów na muzyczny artykuł. Szykujcie się więc już teraz do kolejnej jego edycji, którą ogłoszę z okazji 300-tysięcznej wizyty na Muzycznej Podróży. Podróż Mateusza - jak sam zainteresowany mówi o swojej muzycznej przygodzie - dopiero się zaczyna...

Z Ojcami Założycielami podczas londyńskiego koncertu Pidżamy Porno






Jakub Mikołajczyk
Muzyczny buntownik ze Strzegomia 
Przyszedł na świat w Strzegomiu. Już w dzieciństwie poznał muzykę grupy TSA, a krótko potem album swego życia - The Animals Floydów. Wkrótce w jego domu pojawiło się także The Best of Deep Purple i krążki Dire Straits, Roda Stewarta i grupy Queen, której bardzo szybko stał się oddanym fanem. Następnie w jego życiu pojawiło się pierwsze magiczne słowo Punk, a wraz z nim takie załogi jak Sedes, Defekt Muzgó, KSU, Dezerter, Big Cyc i Ga-Ga. Pogujące szaleństwo spowodowało u młodego Kuby decyzję o nauce gry na gitarze pomimo, że rodzice usilnie chcieli z niego zrobić pianistę. Młody buntownik nie dał jednak za wygraną, a szczytowym "osiągnięciem" okresu buntu był jego relaksacyjny pobyt na komisariacie plus domowy szlaban na koncerty gratis, co nie tylko nie odstraszyło Kuby od punk rocka, lecz skierowało go na takie kapele jak Metallica i Guns N' Roses. Wkrótce w jego życiu pojawiło się kolejne magiczne słowo - Internet, a wraz z nim przepastne zasoby muzycznych informacji i videoclipów. Czytał, słuchał i chłonął wszystko, co tylko było dostępne.

Z Kubą podczas ubiegłorocznego koncertu Kultu
Dzięki ucieczkom z domu umożliwiającym skuteczne omijanie szlabanów, Kuba zaliczał kolejne punkowe koncerty. W jego życiu pojawiły się z czasem takie marki jak The Offspring, Roger Waters, Deep Purple i Iron Maiden. Około roku 2000 Kuba po raz pierwszy usłyszał Piotra Kaczkowskiego oraz dwóch kolejnych Piotrów - Stelamcha i Metza i innych prezenterów Trójki, po czym w życiu Kuby pojawiło się trzecie magiczne słowo - Emigracja. W Anglii nawiązał współpracę z Radiem Bedford, dzięki czemu mógł mówić to wszystko, co przez lata gromadziło się w jego głowie. W Bedford Kuba powołał do życia autorski program radiowy "Prąd Przemienny".  Niedawno, wraz z radiowym przyjacielem - znanym z łamów mojego bloga zwycięzcą II tury Jubileuszowego Konkursu Muzycznej Podróży Mateuszem Augustyniakiem, Kuba stworzył portal muzyczno - kulturalny www.polskiwzrok.co.uk, który dopiero nabiera kształtu.

Redakcyjna burza mózgów (fot. Marek Jamroz)
Celem portalu jest promocja młodych zespołów i wydarzeń kulturalnych w UK. Od czasu do czau Jakub sięga także po jazz i muzykę klasyczną. Za swój największy życiowy sukces uznaje fakt, iż jego 5-letni syn potrafi odróżnić Metallice od AC/DC i zaliczył już koncert Deep Purple. Od niedawna Polski Wzrok  - muzyczny portal Kuby i Mateusza oraz blog Muzyczna Podróż nawiązały stosunki bilateralne oraz ścisłą współpracę w postaci wymiany informacji i publikacji w celu zapewnienia jeszcze lepszego przepływu dobrych wieści pośród polskich fanów muzyki żyjących na Wyspach Brytyjskich i nie tylko.

Artykuły Kuby Mikołajczyka można przeczytać klikając w:
Na żadną emeryturę się nie wybieram - rozmowa z Romanem Kostrzewskim
Baby zesłał Buch


Marcin Kuchta
Od momentu płyty z pryzmatem zaczęło się całkiem inne słuchanie muzyki

Muzyka w jego domu była od zawsze. Na siódme urodziny dostał w prezencie singla 2 plus 1 i longplay Odział Zamknięty. Potem były Lady Pank, Perfect, Republika i… Boney M. W nagrodę za świadectwo z wyróżnieniem Marcin dostał adapter i nie musiał już chodzić do Dużego Pokoju żeby puścić sobie „Andzię”. Potem pracował w wakacje, aby jak najszybciej uzbierać na „jamnika”, Kto wtedy miał kompakt, ten był gość. Marcin nie miał. W wiek młodzieńczego buntu wchodził słuchając Depeche Mode. Potem przyszły The Cure. Pearl Jam. U2, Blur i dziesiątki innych. Starsi koledzy z LO opowiadali mu o swoich fascynacjach. Dostał o nich płytę z pryzmatem na okładce i od tego momentu zaczęło się całkiem inne słuchanie muzyki. Potem przynieśli mu King Crimson, The Doors, Genesis i Petera Gabriela i przede wszystkim Polskie Radio Program Trzeci a w nim Piotra Kaczkowskiego.

Radio i jego magia porwały Marcina z całą mocą. Było dla niego jasne, że także musi spróbować swoich sił. Stało się to w 1995 roku kiedy jako student I roku pedagogiki poszedł do „Afery”, studenckiego radia Politechniki Poznańskiej. W życiu Marcina zaczęło się dziać tyle, że opowieści starczyłoby na kilka  takich bio. New Model Army, R.E.M. The Clash, Dead Can Dance… Było to najmilsze i najintensywniejsze kilka lat jego życia. Przywilej odsłuchania krążka przed jego premierą i palące policzki wynikające już tylko z trzymania go w dłoni. Takiego czegoś się nie zapomina. Marcin przekazuje tę miłość dalej. Jego dzieci już w wieku 3 lat wiedziały jak łapie się kompakt, aby go nie pobrudzić i nie zniszczyć, a jego kolekcja płyt tylko przez chwilę musiała stać poza ich  zasięgiem.

Artykuły Marcina  Kuchty można przeczytać klikając w:
 
Gdyby lekarze prześwietlili jego serce, zapewne wykryliby w nim szeroko pojętą rock&roll-ową duszę. Wychowany na Zeppelinach, Niemenie i Deep Purple, których ojciec wtłaczał mu do uszu za pomocą płyt gramofonowych, zespole Hey, Beatlesach, Hendrixie i Doorsach, których odkrył sam przeglądając popularne w tamtych czasach czasopismo młodzieżowe POPCORN, Gawlińskim, Chłopcach z placu broni, Kobranocce i całej zgrai artystów z lat siedemdziesiątych, osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, sięgnął po gitarę i po dwóch latach ciężkiej praktyki, od której rodzicom jeżyły się włosy na głowie, założył swój pierwszy amatorski band.

Szybko okazało się, że lepiej wychodzi mu darcie japy (czyt. śpiewanie) niż gra na sześciu strunach. Nim zespół znalazł dla siebie nazwę, zdążył się rozpaść. Na szczęście godziny spędzone w sali prób nie poszły na marne i już kilka miesięcy później Marcin znalazł się w garażu GET AWAY. Stara kanapa, porozrywane głośniki i samochód pośrodku tworzyły iście klimatyczny nastrój. Kapela czerpała swoją inspirację z takich artystów jak Green Day, Pidżama Porno, Tool, The Perfect Circle, R.E.M, Spin Doctors, czy Limp Bizkit, co pozwoliło mu rozwinąć skrzydła i poszerzyć swój wachlarz zainteresowań na nowo odkryte rockowe dźwięki. W tym samym czasie rozpoczął współpracę z lokalną Gazetą Średzką i składem MACHO GRANDE, który charakteryzował się ciężkim brzmieniem wzorująco zaczerpniętym z Illusion i Biohazard.

Materiał na pierwszy koncert zespołu powstał w trzy miesiące, a 12 utworów, do których udało mi się napisać teksty w niecałe dwa tygodnie, zasiliło godzinny koncert na festiwalu SCREAM ROCK w jego rodzinnym mieście. Po koncercie, pomimo sporego zainteresowania zgromadzonej publiczności, projekt przestał istnieć. Wtedy nadeszła pora na ostatni ze składów w ojczystym kraju – OWIECZKI PASTORA. Potencjalnie grupa zupełnie niepasujących do siebie osób stworzyła wyjątkowo rockowo-alternatywną atmosferę, co zaowocowało pierwszym zapisem ścieżek w profesjonalnym studio nagraniowym. EP-ka zawierała trzy utwory; „Dragonfly”, „Nyga song” i „Światłowód”. W styczniu 2007 „Owieczki” zagrały po raz ostatni na Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy, a w marcu tego samego roku Marcin przybył na legendarne „pół roku” na Wyspy Brytyjskie. I tak w marcu stuknie 8 lat, jak w pocie czoła zasila brytyjską gospodarkę. Tutaj muzyka nieznacznie zeszła na dalszy plan i poświęcił się pisaniu. W 2009 roku po intensywnej pracy nad tekstem, przy muzyce Norah Jones, Tori Amos, Stingu i kompletnie niepasującym do tej trójki Marylinie Mansonie, powstała jego pierwsza powieść „Po tej samej stronie samotności”, wydana rok później przez wydawnictwo Poligraf.

Swoje piętno odbiła na nim również kapela Deftones. Ich twórczość oddziaływała tak mocno, że rozpoczął pracę nad swoją kolejną powieścią. Tym razem kryminałem „Odcienie księżyca”, którą przerwał, zgadzając się na propozycję redaktora naczelnego Gazety Średzkiej, który wpadł na pomysł, aby stworzyć powieść z drugim pisarzem Piotrem Stróżyńskim. Przez dwanaście miesięcy, co tydzień ukazywał się kolejny rozdział powieści i tym sposobem pod koniec 2013 roku panowie ukończyli powieść kryminalno-obyczajową „Niebezpieczne zabawki”. Rok 2014 to eterowa przygoda w lokalnej radiostacji, gdzie w każdy wtorek o 19:00 wraz z Leszkiem Pankowskim i Marcinem Kusikiem Marcin Czarny prowadzi prześmiewczą audycję „Burza Mózgów”, prezentując słuchaczom swój alternatywny gust muzyczny. Od stycznia 2015 Marcin współpracuje z polskiwzrok.co.uk, a wieczorami próbuje ukończyć „Odcienie księżyca”. Dziś mniej gra, więcej słucha, częściej pisze.

Artykuł Marcina Czarnego można przeczytać klikając w:
Czy Go jeszcze pamiętasz? Wspomnienie o Czesławie Niemenie


Marek Jamroz
Hanys z aparatem
Muzyka była w jego domu od zawsze, ale zawsze gdzieś w tle. Rodzice nie kupowali płyt, tylko słuchali radia, a to co muzycznego działo się w pokoju jego starszej siostry, było tajemnicą. Na szczęście, choć dorastał w typowo śląskiej rodzinie, rodzice nie katowali go słuchaniem jakże popularnych wśród sąsiadów, niemieckich szlagierów i tyrolskich polek. Pierwsze utwory jakie Marek pamięta to piosenki z niedzielnego Koncertu Życzeń takich wykonawców jak Irena Jarocka, Urszula Sipińska Jerzy Połomski i nieśmiertelna Mireille Mathieu z przebojem Santa Maria. Po słusznie minionym okresie Fasolek i Zająca Poziomki, jego pierwszą dojrzałą muzyczną fascynacją była twórczość Jeana Michelle Jarre'a. Po skutecznej próbie przedarcia się do pokoju siostry,  Marek po raz pierwszy usłyszał jego Equinoxe, Marka Bilińskiego, The Beatles i Andreasa Vollenweidera. Marek zawsze był wzrokowcem - i jak miał nie trafić po latach do Polskiego Wzroku - i prezentowane Przez Krzysztofa Szewczyka w programie Jarmark klipy "Money for Nothing" Straitsów, "Take on Me" A-HA wbijały go w fotel.

W późniejszych latach osiedlowa telewizja kablowa emitowała piracko MTV (to prawdziwe, gdzie kiedyś puszczano muzykę). Marek chłonął każdy gatunek - pop, rap, rock, metal, wszystko co brzmiało. Słuchał Trójki i listy w każdy piątek, kupował "pirackie oryginały", jakby chciał się tym wszystkim udławić. Nigdy nie identyfikował się z żądną subkulturą. Jako jeden z niewielu na podwórku lubił Guns'n'Roses i nikt nie wiedział jaka przyczepić mu łatkę. W szkole średniej zaczął słuchać muzyki bardziej świadomie. Wsłuchiwał się w teksty polskich wykonawców i nieudolnie starał się tłumaczyć tych anglojęzycznych. Wtedy to kolega pożyczył mu album Meddle Pink Floyd i tak zaczęła się jego wielka przyjaźń z muzyką brytyjskiej czwórki (a później trójki).

Pojawiły się też kolejne fascynacje - Metallica, Biohazard, Smashing Pumpkins, Type O Negative, Sepultura, Dżem, Ira, Kazik, Piersi, Hey ale i Turnau, Grechuta, Soyka i Grupa pod Budą. Dżem był mu zawsze bliski, bo to lokalny patriotyzm i przy ognisku śpiewało się Whisky i Wehikuł Czasu, a porem namacalnie odczuł tragedię śmierci Pawła Bergera, gdy wykonywał napis na jego płycie nagrobnej pracując jako liternik w zakładzie kamieniarskim. Później przyszedł czas emigracji. Marek wyjechał na trzy miesiące w listopadzie 2005 roku i... ten kwartał ciągnie mu się do dziś. Największą pasją Marka jest robienie zdjęć. Zaczynał, gdy jeszcze nikomu nie śniło się o aparatach cyfrowych, a na wywołanie zdjęć (o ile nie miało się własnej ciemni) czekało się parę dni.

Łapanie momentów upływającego czasu i zamiana ich w obrazy zawsze było dla niego jakimś rodzajem magii. Oprócz fotografowania lubi stare polskie filmy, absurdalny humor, historię i książki. W wolnym czasie czyta co popadnie i sprawia mu to nieznośną frajdę. Jakiś czas temu zupełnie przypadkowo poznał pewnego mechanika samochodowego, który najpierw okazał się całkiem fajnym gościem, a później gościem z ogromną wiedzą muzyczną. Tym mechanikiem jest Kuba Mikołajczyk, który wraz z Mateuszem Augustyniakiem założyli portal Polski Wzrok, dzięki któremu Marek w tempie pędzącego ekspresu dostał się w sam środek najważniejszych polskich wydarzeń kulturalnych na Wyspach. Zaczął fotografować dla portalu na koncertach, co sprawia mu wielką przyjemność i dzięki czemu poznaje wielu ciekawych ludzi.

Fotografie Marka Jamroza można podziwiać klikając w:
Baby zesłał Buch
Ezoteryczny Londyn

10-go kwietnia we Wrocławiu zagrają Złe Psy. Będzie to urodzinowy koncert Andrzeja Nowaka


Złota 50-ka Polisz Czart!. (UWAGA!!! Klikasz w tytuł i oglądasz teledysk!!!)



Trzy lata z audycją Polisz Czart 
wybieramy przebój przebojów!
Zasady głosowania:

Głos jest tylko wtedy ważny, gdy na adres: slawek.orwat@wp.pl przyślecie maila zawierającego następujące informacje:

1. Imię, Nazwisko i miejscowość głosującego oraz 5 obowiązkowych, ponumerowanych od 1 do 5 przebojów (od najbardziej ulubionego rozpoczynając) z poniższej alfabetycznie ułożonej listy. Każdy uczestnik może zagłosować tylko jeden raz w ciągu trwającej dziesięć tygodni zabawy i każdy oddaje głos tylko ze swojego adresu mailowego. Termin plebiscytu upływa 31-go maja 2015.

2. Podczas głosowania na prośbę startującego w zabawie solisty lub przedstawiciela zespołu (manager, muzyk) może zostać podana informacja o aktualnie zajmowanej pozycji. Nie podajemy pozycji innych wykonawców oraz ilości punktów straty lub przewagi. Na 7 dni przed terminem zakończenia głosowania - czyli od dnia 24 maja - następuje "cisza wyborcza", podczas której głosowanie trwa nadal, ale informacje o zajmowanej aktualnie pozycji aż do 31-go maja (terminu zakończenia głosowania) nie będą już wykonawcom podawane. Ostateczne wyniki zostaną podane na żywo podczas radiowej emisji TOP20 (taki jest plan optymistyczny ;)

3. Zasady na jakich zostały wybrane utwory do gorącej pięćdziesiątki:

a.) W pierwszym rzędzie do poniższego zestawienia zakwalifikowani zostali wszyscy ci artyści, których piosenki znalazły się na pozycjach od 1 do 20 ROCZNYCH podsumowań 2012, 2013 i 2014 za wyjątkiem tych, którzy w przeszłości wyrazili rezygnację z kandydowania do przyszłych plebiscytów organizowanych pod szyldem Polisz Czart.

b.) Wykonawcy, którzy wprowadzili do rocznych podsumowań więcej niż jedną piosenkę, w poniższym zestawieniu reprezentowani są tylko przez jedną z nich.

c.) Zestaw, jaki powstał wg powyższego klucza składa się z 42 wykonawców - laureatów ROCZNYCH TOP20. Złota 50-ka powstała poprzez jego uzupełnienie ośmioma wykonawcami, których przedstawiciele przez trzy lata istnienia audycji Polisz Czart stanowili grupę najwierniejszych słuchaczy i jednocześnie ich utwory pojawiały się w miesięcznych TOP20. Zgodnie z tą zasadą, do grona 42 wykonawców - laureatów, dołączyli: Curcuma, Eliza M. & Doktor, Ga-Ga Zielone Żabki, Gabinet Looster, Reszta Pokolenia, Scott Jay & The Musicland , Smoking Hot oraz grupa Tune.

4. Wszystkich wykonawców - także tych, którzy nie zakwalifikowali się do poniższego zestawienia, pragnę poinformować, że moja radiowa przygoda nie dobiegła końca, a jedynie została na czas nieokreślony zawieszona. Polisz Czart to dzieło wielu ludzi - prowadzących, muzyków a przede wszystkim słuchaczy. Zapewniam, że w radiowym eterze spotkamy się jeszcze niejeden raz, a o terminie reaktywacji programu poinformuję Was, jak tylko taka możliwość się nadarzy. Dziękuję za trzy lata wspólnej zabawy, a do czasu pojawienia się mojego kolejnego radiowego wcielenia, zapraszam do głosowania podsumowującego nasze 3 wspólne lata oraz do lektury Muzycznej Podróży.

Dla tych Czytelników Muzycznej Podróży, którzy dołączyli już po zawieszeniu nadawania programu Polisz Czart, załączam link, który przybliży historię jego istnienia. Artykuł ten pochodzi z listopada ubiegłego roku, powstał miesiąc przed zawieszeniem audycji i został opublikowany w londyńskim miesięczniku Nowy Czas: http://slawek-orwat.blogspot.co.uk/2014/11/polisz-czart-polska-audycja-muzyczna-w.html


Po kliknięciu na każdy poniżej zamieszczony tytuł, można  wysłuchać go w Internecie.


Agressiva 69Tak długo czekam (Ciało)
Aleks GalaKeep Yout Distance
Beauty For AshesDeepest Blue
BęsiuAntidotum
CurcumaByło
Dell ArteWesele
Duży PtakIskra
Eliza M. & DoktorInsanity
EmoticaseStand Strong
ErgoDawka dzienna
Error24Saport
FrűhstűckAngel
Ga-Ga Zielone Żabki Jestem Królikiem Niedoświadczalnym
Gabinet LoosterTrzeci
GoodWayMarzenia
Half LightBitter Paris
HellessGMOrderca
HighlandersWspomnienie
Human ControlBuried
Kaluzny Blues BandJesus is Alive
KatedraKim Jesteś?
Kingdom WavesMistrust
Kompleks Małego MiasteczkaMoja
KorpusBal żebraków
Less PaulSomething
Lite MotivI'm sorry
LustroSprzedawcy snów
LuxtorpedaMambalaga
LynchpynCan You Speak Now
MetasomaMirror Of Life
MGMŚwiat (wyrwać się)
Mick ChwedziakSen
Open BluesPięć złotych
PastuchMosty miłości
Reszta PokoleniaOd rana
Robert "Furi" Furman Desquamo
RockodylAle wkoło jest wesoło
Scott Jay & The MusiclandLand Of The Pharohs
Seek Me OutCh.a.d.
Smoking HotEmigracja
The Bad Sleep WellCzowiek zero
The CoxTrudne pytania
Tottus TuussCallin' Layla 
Transprent Human CreaturesAmnesia
TuneConfused
VinylSamotny
VolumeyesTick Tock
Yugopolis i Maciej MaleńczukOstatnia nocka
Zdrowa WodaSłodkich snów kobieto
ZgiełkSpotkamy się


11-go kwietnia w Londynie wystąpi Mela Koteluk. Cała trasa poniżej!


11-go kwietnia w Londynie wystąpi Czapa, Slow Faction i Analogs